நடைவண்டி நாட்கள் - 21

தொன்னூறுகளில் (90) ஐயாயிரம் ரூபாய் என்பது எங்கள் வாழ்நிலையைப் பொறுத்தவரையில் பெரிய தொகை. அது தொகையாக அல்லாமல் நம்பிக்கையாகத் தெரிந்தது. மேலும் கொஞ்ச காலம் சென்னைப் பட்டிணத்தில் வாழ்வதற்கு தேவையான உந்து சக்தியைக் கொடுத்தது. காசோலையாகக் கிடைத்த ஐயாயிரம் ரூபாயை ரொக்கமாக மாற்றுவதற்குள் பெரும்பாடு ஆகிவிட்டது.
சென்னை முகவரி நிரந்தரம் இல்லாத பட்சத்தில் ஒவ்வொரு வங்கியும் எங்களிடம் எதிர்பார்த்த தரவுகள் எதுவும் இல்லாததால் ஒரு வங்கியிலும் கணக்கு தொடங்க முடியவில்லை. பேசாமல் கமல்ஹாசன் நற்பணி மன்றத்தினரிடமே காசோலையைக் கொடுத்து பணம் பெற்றுக் கொள்ளலாமா என யோசித்தோம். அதுவும் சரியாகப் படவில்லை. பிறகு வேறொரு நண்பரின் உதவியோடு காசோலை பணமாகக் கிட்டியது.
சென்னைக்கு வந்த நாங்கள் இருவரும் சம்பாதித்த முதல் தொகை என்பதால் அப்பணத்தை செலவழிக்க மனமே வரவில்லை. புத்தம் புதுத் தாள்களை முகர்ந்து கொண்டே மகிழ்ச்சி அடைந்தோம். காசோலை பணமாக மாறும்வரை இடைப்பட்ட நாள்களில் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காக காசோலையைக் காட்டி நண்பர்களிடம் கடன் பெற்றிருந்தோம். பணம் இருக்கிறது என்கிற தைரியம் செலவுகளை அதிகப்படுத்திவிடுகிறது. சாதாரணமாக ஆகின்ற செலவைக் கூட கொஞ்சம் கூடுதலாக ஆக்கிக் கொள்ள துணியும் தருணங்கள். நல்ல ஓட்டல்களில் போய் உபசரிப்பாளனின் கண்களை உற்றுப்பார்த்து கர்வத்தோடு வேண்டியதைக் கேட்டுச் சாப்பிட்டோம். டிப்ஸ் என்ற கொச்சையை அதிக ரூபாய் வைத்து பரிமாறி அவனை ஆச்சரியப்படுத்தினோம். நன்றாகப் போயின இருபது நாட்கள்.
அந்த இருபது நாட்களில் எனக்கும் சம்பளம் வந்தது. ஆயிரத்து இருநூற்று ஐம்பது ரூபாய். ஐயாயிரம் போல அச்சம்பளம் ஆனந்தப்படுத்தவில்லை. என்றாலும் அடையாளம் கிடைத்ததே எனும் நிறைவு. வாழத் தகுதியுடைய ஒருவனாக எங்களைத் தயார்படுத்திக் கொண்டோம் என்பது மாதிரியான பிரமை. நானும் சரவணனும் சென்னையில் நன்றாக வாழ்கிறோம் என்பதை எங்களது வீடுகளுக்குத் தொலைபேசியில் சொல்லியபோது அவர்களிடமிருந்து அதை மகிழ்வாக ஏற்றுக்கொண்ட தொனியை காணாமல் இருந்தோம். பிள்ளைகள் இரண்டும் சென்னை நகரத்தில் பராரியாகவே திரிகின்றன என அவர்கள் உள்மனம் எங்கள் தொலைபேசி உரையாடலை உணர்ந்திருக்கலாம். இருவரும் தங்கள் தங்கள் வீடுகளுக்குக் கொஞ்சம் பணம் அனுப்பினால் நிச்சயம் நாம் நலமாகவே இருக்கிறோம் என நம்புவார்கள் என்பதாகப் பேசிக் கொண்டோம்.
நமக்கு பணம் அனுப்பும் அளவுக்கு வளர்ந்துவிட்டார்களே எனும் பெருமிதத்தில் சந்தோஷப்படுவார்கள் என அப்படியொரு முடிவை எடுத்தோம்.
எடுத்த முடிவுபடியே பணமும் அனுப்பினோம். ஆனால் அனுப்பிய பணம் என் வீட்டில் ஏற்கப்படாமல் திரும்பவும் என் முகவரிக்கே வந்து சேர்ந்தது. கூடவே அம்மாவின் கடிதம்.
"தம்பி..., உன் தேவைக்கேற்ப வாழ்ந்து பழகு. எனக்குப் பணம் அனுப்ப வேண்டும் எனச் சிரமப்படாதே...! உனக்குப் பொறுப்பு உண்டு என்பதை அறிவேன். இந்தப் பணத்தையும் நல்ல புத்தகமோ ஆடையோ வாங்கிக்கொள்ள பயன்படுத்து. அன்புடன் அம்மா" என்று அக்கடிதத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது.
கடிதத்தின் மொழிநடை என்னால் இப்போது கிரகித்துக் கூறப்பட்டுள்ளது. அம்மாவின் கடிதம் இன்னும் வெளிப்படையான அன்பால் மட்டுமே எழுதப்பட்டிருந்ததாக நினைவு. அம்மாவின் கையெழுத்து கிச்சடி அரிசியைப் போல ·ள·ளமாக இருக்கும்.
கையில் கிடைத்த ரூபாயை வைத்து நானும் சரவணனும் ஒரு அறையை வாடகைக்கு எடுக்கத் தீர்மானித்தோம். நாங்கள் தற்காலிகமாக தங்கியிருந்த அம்பேத்கர் விடுதிக்கு அருகிலேயே ஒரு மேன்சனில் அறை கிடைத்தது. சரவணனுக்கு அந்த மேன்சன் ரொம்பவும் பிடித்தது. அடிப்படையிலேயே சரவணனுக்கு சினிமா ஆர்வம் இருந்ததால் எங்களுக்கு அறை எடுக்க ஏற்பாடு செய்தவர் அந்த மேன்சனில்தான் இயக்குனர் விக்ரமனும் நடிகர் விஜயகாந்தும் ஆரம்பத்தில் வசித்ததாகச் சொன்னார். துண்டு துக்கடா கதாபாத்திரங்களில் இன்றுள்ள பலபேர் இங்கிருந்துதான் வெள்ளித்திரைக்குப் போனார்கள் என்று தெரிந்ததும் சரவணன் தங்கினால் அந்த மேன்சனில் தான் தங்குவது என்று பிடிவாதம் பிடித்தான். எனக்குப் புரிந்து போனது. வேறு அறை தேடி அலைந்து திரிவதைவிட அந்த அறையே போதும் என்று பட்டது.
முதல் நாள் இரவே விடுதி நண்பர்களிடம் பரஸ்பரம் சொல்லிக்கொண்டு ஏதோ புதுவீடு கட்டி குடிபுகுவதுபோல தடபுடலாகக் கிளம்பினோம். ஆளுக்கு ஒரு பையைத் தவிர வேறு விசேஷமாக எங்களிடம் ஒன்றுமில்லை. ரகுபதியும் பாலாவும் யாரோ ஒரு தொலைபேசி ஜோதிடரிடம் நல்ல நேரம் கேட்டு, விடியற்காலையில் போவது உசிதம் என்றனர். அதேமாதிரி ஒரு விடிகாலையில் அப்சரா மேன்சனுக்கு நண்பர்கள் சூழப் புறப்பட்டோம்.
மேன்சனுக்கு நுழைந்தால் ஒரே புழுதி!
படிக்கட்டுகளில் மூலை முடுக்கெல்லாம் திட்டுத்திட்டாக பான்பராக் மற்றும் எச்சில் கறை. வெகுநாட்களாக ஒட்டடை அடிக்கப்படாத சுவர்கள். கட்டில் எனும் பெயரில் செய்து போடப்பட்டிருந்த பலகை. தேங்காய் நாரில் செய்த மெத்தை. அதிலும் அங்கங்கே கிழிசல். சரவணனையும் என்னையும் ரகுபதி பாவத்தோடு பார்த்தான்.
'மூட்டைப்பூச்சி இருக்கும்போல' என பாலா பதிலுக்கு பாவப்பட்டான்.
மனசுக்குள் அதிருப்தி குடியேறிக்கொண்டது. ஆனாலும் வாய்த்ததை ஏற்கும் பக்குவத்தில் பேசாமல் இருந்தோம். விடிந்தது. நண்பர்கள் விடைபெற்றார்கள். ஏழு மணிவாக்கில் எங்கள் அறைக்கதவை படபடவென்று யாரோ தட்டும் ஓசை கேட்டு திடுக்கிட்டு திறந்தோம். திறந்தால் மேன்சன் ரூம் பாய் நின்றிருந்தான்.
'சார்... தண்­ர் வருகிறது... பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்' என்றான்.
'தண்­ர் வருகிறது. பிடித்துக் கொள்ளுங்களா...? ஏன் எப்போதும் தண்­ர் வராதா?'
'வராது சார்... எட்டு மணி வரைதான வரும். அதற்குள் குளித்து துவைத்துக் கொள்ளுங்கள்' என்றான்.
எனக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது. சரவணனைப் பார்த்தேன்.
'விக்ரமனும் விஜயகாந்தும் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு முன்னேறியிருக்காங்க இல்ல...' என்றேன்.
என்னை அடிப்பதுபோல் சிரித்துக் கொண்டே கையை ஓங்கினான்.
வாளியை எடுத்துக் கொண்டு குளியலறைக்குப் போனோம். அங்கே போனால் மேன்சனில் இருக்கும் அத்தனை சிகாமணிகளும் வரிசையில் நின்றிருந்தார். நிற்கிற வரிசைக்கும் குளியலறை எண்ணிக்கைக்கும் சம்பந்தமே இல்லை. நிற்பது இருபது பேர். ஆனால் மூன்றே மூன்று குளியல் அறை. இருபது பேரும் குளித்து முடிப்பதற்குள் தண்­ர் நின்றுவிடும்.
'உன்னை நினைத்து' என்றொரு திரைப்படம். அதில் காட்டப்படும் மேன்சனின் பெயரும் அப்சரா தான்.
அப்படத்தை இயக்கிய விக்ரமன், தன் ஆரம்பகால மேன்சன் வாழ்க்கையைத்தான் காட்டியிருக்கிறார் போல!
அந்த மேன்சன் வாழ்வு எங்களை ரொம்பவே படுத்தியது. ஒவ்வொரு அறையிலும் ஒவ்வொருவிதமான மனிதர்கள். நகரத்திற்குப் பிழைக்க வந்த கிராமத்து மனிதன் முதல் நட்சத்திர ஓட்டலில் பணியாற்றும் இரவுப் பாடகன் வரை எத்தனையோ விதமான கதாபாத்திரங்கள்.
சொந்த சோகங்களை மனசுக்குள் புதைத்துக் கொண்டு வேஷ சிரிப்பில் வெளி உலகத்தை தரிசிப்பவர்கள். எங்கள் அறைக்குப் பக்கத்தில் ஒரு இளைஞர் தங்கியிருந்தார். அப்போது ஐ.ஏ.எஸ். படிப்புக்காக தன்னை தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். எப்போதும் அவர் கையில் புத்தகம் இருந்துகொண்டே இருக்கும்.
இன்று ஏதாவது ஒரு வடக்கத்தி மாநிலத்தில் அவர் இந்திய ஆட்சிப் பணியில் இருக்கக்கூடும். அவர் அறைக்கும் எங்கள் அறைக்கும் நேரெதிரே அமைந்த அறையில்தான் சதா குடியில் நட்சத்திர ஓட்டலில் இரவுப் பாட்டுப் பாடும் பாடகன் குடியிருந்தான். அவனுக்குப் பாட்டுதான் சகலமும். ஏதாவது ஒரு சங்கதி, ஏதாவது ஒரு கமகம், ஏதாவது ஒரு சுருதி, ஏதாவது ஒரு பேஸ், ஏதாவது ஒரு அடடா... அவன் அறையிலிருந்து வெளிவந்து கொண்டே இருக்கும்.
ஒரு தெறித்துப்போன ஆர்மோனியத்தில் எப்போதும் இந்திப் பாடலை இசைத்தபடி ஒத்திகை பார்த்துக் கொண்டிருப்பான்.
படிக்கிறவனுக்கு பாட்டு இடையூறு. பாடுகிறவனுக்கு மௌனம் இடையூறு!
இந்த இரண்டு பக்கமும் இடிபட்டுக்கொண்டே கனவுகளுடன் நாங்கள்!
இந்த வாழ்க்கை சுவாரசியங்கள் நிரம்பியது?
- பயணம் தொடரும்.

நடைவண்டி நாட்கள் - 20

ந்தக்குமாரிடம் நான் கேட்க விரும்பிய கேள்விகளில் ஒன்று, ஏன் எல்லோரையும் போல் இல்லாமல் தனித்தீவாக ஒதுங்கி வாழ்கிறீர்கள் என்பது. சந்தர்ப்பம் வாய்க்கும் போது தான் இம்மாதிரியான கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டும். நம்மோடு நெருங்கிப் பழகாதவரை, ஒருவர் மீது நமக்கு உள்ள விமர்சனத்தை பட்டவர்த்தனமாக வெளிப்படுத்தக் கூடாது. அப்படி வெளிப்படுத்துவதால் எதிராளியின் இதயம் காயம் பட்டுவிடும் என்பதோடு நம் அறிமுகத்தையே அவர் துண்டிக்கும் வாய்ப்பு ஏற்படும் என்பதால் அமைதி காத்தேன்.

இன்னும் சொல்லப் போனால் நந்தக்குமாரிடம் அக்கேள்வியைக் கேட்பதற்காகவே, அவரிடம் கூடுதல் நெருக்கம் ஏற்படுத்திக்கொள்ள விரும்பினேன். சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போது சந்திப்பது என்றில்லாமல் அவரை சந்திப்பதற்காகவே சந்தர்ப்பங்களை உண்டாக்கிக் கொள்ள முனைந்தேன். எப்போது சந்தித்தாலும் அவரிடம் எனக்கு சிலாகிக்க சில விஷயங்களாவது கிடைத்து விடும்.

வாழ்வை தத்துவ தரிசனத்தோடு பார்க்க அவர் எங்கிருந்து கற்றுக் கொண்டார் என்று தெரியவில்லை. அவர் பிற மாணவர்களிடம் காட்டிக்கொண்ட முகமல்ல அவருடைய அசல் முகம். அசல் முகம் வெகுளியானது. வெளிப்படையானது. காதல் தோல்விக்காரர் போல தன்னை பறைசாற்றிக் கொள்வது அவர் ஏற்படுத்தி சந்தோஷம் காணும் நாடகத்தனம். தன்னைப்பற்றிப் பிறர் பேசுவதற்கு ஏற்ப இம்மாதிரியான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதாக ஒருமுறை அவரே ஒத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் பேச்சுக்கும் செயலுக்கும் இருந்த பாரிய வித்தியாசத்தை விமர்சிக்க வேண்டும் போலிருக்கும். தன்னைப் பற்றி பிறர் பேச வேண்டும் என்பதற்காக தன்னை கோமாளியாக்கிக்கொள்ள வேண்டுமா என்ன?

கோமாளித்தனம் தான். அதில் எனக்கு எந்த வெட்கமும் இல்லை. அரசியலில், இலக்கியத்தில், சினிமாவில் இப்படியான கோமாளிகள் தான் கோலோச்சுகிறார்கள். நாம் சந்தைப் பொருளாக வேண்டுமானால், நமக்கு அடையாளமும், நம்மைப் பற்றி பிறர் அறிந்தும் இருக்க வேண்டும். ஒரு சாமியார் எதற்காக தொலைக்காட்சியில் தோன்றிப் பேட்டி அளிக்கிறார். ஆன்மீகம் அல்லது தியானம் உயர்ந்தது என யாவருக்கும் தெரியும். ஆனாலும், விளம்பரப்படுத்திக் கொண்டாலன்றி போய்ச்சேராது. அப்படித்தான் இதுவும் என்றார்.


எனக்கு தொடக்கத்தில் அவர் பேசுவன யாவும் குழப்பத்தையே கொண்டு வந்தன. காலப் போக்கில் அவர் மீது ஈர்ப்பு ஏற்படவே, அவர் சொல்வன யாவும் வேதம் போல் மாறி விட்டது. செய்தித்தாள்களை வாசித்துவிட்டு காலை உணவுக்காக விடுதிக்குப் போகும் போது அவருடன் விவாதிப்பேன். பேசுவார்.. பேசுவார்.. பேசிக்கொண்டே இருப்பார். என்னையும் அவருக்குப் பிடித்திருந்தது. என்னுடன் உரையாடுவதை, விவாதிப்பதை பெருமையாகக் கருதுவதாகக் கூறுவார். ஆவுடையார் கோயில், தார்ச்சாலை, புளியமரங்களுக்கு வாயிருந்தால் நந்தக்குமாரின் உரையாடல்களைச் சொல்லும். புளியம்பூ படர்ந்த அச்சாலையில் நீளமான நடையோடு அவர் சிகரெட் புகைத்துக் கொண்டே பேசிய பேச்சுகள் ஒரு தலைமுறைக்குப் போதுமான பேச்சு.

இந்தியக் கல்வி முறை அவருக்கு அறவே பிடித்திருக்கவில்லை. "மனப்பாடம் செய்து தாளிலே வாந்தியெடுப்பதற்கு பெயர் கல்வியா.." என்று பொருமித் தீர்ப்பார். "அது எப்படின்னா.." என்று இரண்டு வாக்கியங்களுக்கு இடையே ஒருமுறையாவது சொல்வார். அது எப்படி? என்ற கேள்விதான் அவரை எல்லா விஷயங்களையும் தெரிந்து கொள்ள தூண்டியிருக்க வேண்டும்.

என் பள்ளிச் சூழல், குடும்பச் சுழல் போல கல்லூரிச் சூழலும் இனியதாகவே மாறிக்கொண்டிருந்தது. பாடத்திற்கு அப்பாலும் நான் கற்க வேண்டியது நிறைய இருந்தன. அவ்வப்போது என் கவிதை, இலக்கியப் பேச்சுக்கு தீனி போடுவது போல் ஆள் கிடைத்து விடுவது ஆச்சர்யமாகவே படுகிறது. கல்லூரியில் மாணவர் தேர்தல் நடந்தது. மூன்றாம் ஆண்டு மாணவர்கள் தான் தலைவருக்குப் போட்டியிட முடியும். நந்தக்குமார் போட்டியிட்டால் எளிதாக வெற்றியடைவார் என்று சொல்லிக் கொண்டார்கள். உண்மை அதுதான் என்றாலும், நந்தக்குமாருக்கு அதில் பெரிதாக ஈடுபாடு இல்லை. மாணவர் தேர்தலென்பது மடச்செயல். இந்தக் கல்லூரி நிர்வாகத்திற்கு எதிராக நடக்கும் அநியாயங்களை இந்தத் தேர்தல் தட்டிக்கேட்க உதவாது. தேர்தல் என்றால் அதிகாரங்களைக் கைப்பற்றுவது. அதிகாரங்களைக் கைப்பற்றி, துஷ்பிரயோகங்களை நிறுத்துவது. ஆனால், இங்கே என்ன நடக்கிறது? துஷ்பிரயோகம் செய்வதற்காகவே, அதிகாரங்களைக் கைப்பற்றுகிறார்கள். மாநிலத் தேர்தல் ஆனாலும், மத்தியத் தேர்தல் ஆனாலும், மாணவர் தேர்தல் ஆனாலும் இதுதான் நிலைமை என்பார்.

விடுதியில் நிறைய சீர்கேடுகள் நடந்து வந்தன. விடுதிக் காப்பாளர், பொய்க்கணக்கு காட்டி மாணவர்களின் தொகையை சுவீகரித்துக் கொண்டிருந்தார். உணவு, அரசுக் கல்லூரிகளுக்கே உரிய நிலையை விட படுமோசமானதாக இருந்தது. ஒரே மாதிரியான பதார்த்தங்களும், ஊசிப்போன வாடையடிக்கும் உணவையும் விடுதி நிர்வாகம் வழங்கிக் கொண்டிருந்தது. இதையெல்லாம் சீர்படுத்துவதாகச் சொல்லியே இரண்டு மூன்று பேரில் தமிழ்ச்செல்வன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். தமிழ்ச்செல்வன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நான்காவது நாள் கல்லூரியே அமளி துமளிப்பட்டது. தமிழ்ச்செல்வன், நந்தக்குமாரைத் தாக்கி விட்டதாகவும், நந்தக்குமார் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டிருப்பதாகவும் கதறினார்கள்.


நந்தக்குமார் என்னைப்போல பலரையும் ஈர்த்திருக்கிறார் என்ற செய்தி மருத்துவமனையில் தான் தெரிய வந்தது. ஒரு மாணவருக்காக கல்லூரியின் மொத்த மாணவர்களும், கூடி நின்றது ஒருவிதமான உணர்வு தளத்தை எட்டி விட்டது. தமிழ்ச்செல்வன் எதற்காக நந்தக்குமாரை காயப்படுத்தினார் என்பது அப்போதைய பெரும் மர்மமாக பேசப்பட்டது. ஆயினும் தமிழ்ச்செல்வனுக்கும் நந்தக்குமாருக்கும் எவ்வித உட்பகையும் இருந்ததாக எங்களால் ஊகிக்க முடியவில்லை. பிறகு எதற்காக நந்தக்குமார் , தமிழ்ச்செல்வனால் தாக்கப்பட்டார் என்று மாணவர்கள் தங்கள் தங்கள் யூகத்திற்கேற்ப பேசிக்கொண்டார்கள். எனக்கு ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வந்தது. சந்திரபாபு, "வாமய்யா.. தமிழ்ச்செல்வனைப் போய் நாலு சவுட்டு சவுட்டிட்டு வருவோம்.." என்றார். சவுட்டுதல் எண்றால் தூத்துக்குடி பாஷையில் அடிப்பது என்று பொருள். "நிலையிழந்து விடக்கூடாது பாபு.. நீங்கள் சொன்னால் மாணவர்கள் எதற்கும் தயாராகி விடுவார்கள்.. எனவே, நீங்கள் தான் கவனத்தோடு செயல்பட்டு அவர்களை வழிநடத்தி அமைதிப்படுத்த வேண்டும் என்றேன்.

மறுநாள் காலை, கல்லூரிக்கு போலீஸ் வந்தது. கல்லூரிகளின் வரலாற்றில் காம்பஸுக்குள் போலீஸ் வருவதற்கு எந்தக் கல்லூரி நிர்வாகமும் அனுமதிப்பதில்லை. ஆனால், தமிழ்ச்செல்வன் கைது செய்யப்பட்டிருப்பதால் அவர் மாணவர் தலைவராக இருப்பதால் விசாரணைக்காக போலீஸ் வரவே, முதல்வரும் விசாரணைக்கு ஒத்துழைப்புத் தர ஒத்துக் கொண்டார். மாணவர்கள் ஒரே நாளில் நந்தக்குமாருக்கு எதிராக திரும்பி விட்டார்கள். மாணவர்களுக்குள் ஆயிரம் பிரச்னை. இருந்தாலும், அதை காவல்துறையிடம் போய்த்தான் தீர்வு காண வேண்டுமா? கருத்து வேறுபாடு இருந்தாலும், தமிழ்ச்செல்வன் நம் கல்லூரியின் மாணவர் தலைவர். அவருக்கெதிராக செயல்படுவது அபத்தம். நந்தக்குமாருக்கும் தமிழ்ச்செல்வனுக்கும் இடையே உள்ள தனிப்பட்ட பிரச்னைக்கு ஒட்டுமொத்த மாணவர்களும் போலீஸ் விசாரணைக்கு உட்பட வேண்டுமா என்றார்கள். மாண்வர்கள் கொதிநிலையில் இருப்பதைப் புரிந்து கொண்ட முதல்வர் விசாரணையை கல்லூரிக்கு வெளியே வைத்துக் கொள்ளுங்கள் எனப் பின்வாங்கினார்.

நானும், சந்திரபாபுவும், நந்தக்குமார் சிகிச்சைக்காக அனுமதிக்கப் பட்டிருந்த மருத்துவமனைக்குப் போனோம். பாபு, நந்தக்குமாரை கடுமையான வார்த்தைகளால் திட்டித் தீர்த்
தார். தொடர்ந்து மாணவர்களின் மனநிலையையும், படுக்கையிலிருந்த நந்தக்குமாருக்கு விளக்கப்படுத்தினார். எல்லாவற்றையும் அமைதியோடும், கூர்ந்தும் கேட்டுவிட்டு நந்தக்குமார், எனக்கும் போலீஸ் வருவதற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை பாபு என்றார். நான் கீழே விழுந்து அடிபட்டதாகத்தான் மருத்துவமனையில் சேர்ந்திருக்கிறேன். தமிழ்ச்செல்வன் என்னைத் தாக்கியதற்குக் காரணம். அவர் விடுதிக் காப்பாளரோடு சேர்ந்து மது அருந்தியது. மாணவர்கள் நலனைப் பாதுகாக்காமல், மாணவருக்கு எதிராக செயல்படும் விடுதிக் காப்பாளரோடு சேர்ந்து கூத்தடிக்கிறாயே.. மாணவர்களை ஏமாற்றுகிறாயே.." என்று கேட்டதற்காகத்தான் குடிவெறியில் என்னைத் தாக்கினார். மற்றபடி தனிப்பட்ட பகை என்ன இருக்கிறது?

இதை ஏன் நீங்கள் மாணவர்களுக்குத் தெரிவிக்கவில்லை என்றார் பாபு. நான் அமைதியாக கைக் கட்டிக்கொண்டு தூணில் சாய்ந்து நின்றிருந்தேன். தெரிவித்தால் என்ன ஆகும்? ஒட்டுமொத்த மாணவர்களும், தமிழ்ச்செல்வனுக்கு எதிராகத் திரும்பி, அவரது எதிர்காலத்தை கேள்விக்குறியாக்குவார்கள். வேறென்ன நடக்கும்? நிர்வாகம், அவரைக் கல்லூரியை விட்டு விலக்கி வைக்கும் அல்லது வெளியேற்றி விடும். என்போல, உங்கள் போல மிக எளிய குடும்பத்திலிருந்து படிக்க வந்த ஒரு மாணவன் வேறு வேறு காரணங்களுக்காக படிப்பை இழக்க வேண்டுமா என்ன? எல்லாம் சரியாகிவிடும் பாபு என்று எங்களை நந்தக்குமார் ஆறுதல் படுத்துகையில் என் கண்கள் கசிந்திருந்தன. அவர் காயப்பட்டபோது கூட அழத் துணியாத நான், இன்னா செய்தாருக்கும் நன்மை நினைக்கும் அவர் கருணையை, மாண்பைக் கண்டு விக்கித்துப் போனேன்.

நாங்கள் வருவதற்குள்ளாகவே, தமிழ்ச்செல்வன் காவல்துறையினரிடம் சிக்கியதற்குக் காரணம் அவர் குடியிருக்கும் வீட்டுக்கருகே உள்ள ஒரு பெண்ணிடம் விடியற்காலையில் தவறாக நடந்து கொள்ள முயன்றதற்காக எனத் தெரிய வந்தது. மேலும், நந்தக்குமார் சொன்ன விவரங்களையும் மாணவர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டோம். நாள்கள் ஓடின. தமிழ்ச்செல்வன், கல்லூரியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார். விடுதிக்காப்பாளர், வேறு கல்லூரிக்கு மாற்றல் செய்யப்பட்டார். எப்பவும் போல கல்லூரியின் வெளிப்புறம் உள்ள மரத்தடியில் நந்தக்குமார் வழக்கமான தனது மூன்று வாசகங்களோடு சிகரெட் பிடிக்கத் தொடங்கினார்.


(தொடரும்..)

நடைவண்டி நாட்கள் - 19

தயத்துடிப்பு ஏகத்துக்கு எகிறிக் கொண்டிருந்ததால், முதல் சுற்று முடிந்ததே தெரியவில்லை. கண்களும் கைகளும் பரபரக்க, தயாரித்துக் கொண்ட தகவல்களை நல்ல தமிழில் நயம்பட உரைத்தான் சரவணன். ஏற்ற இறக்கங்களுக்கு ஏற்ப தனது குரலில் ஸ்தாயையையும், முகபாவனையையும் கவரும்படியே அமைத்துக்கொண்டான். முதல் சுற்றில் அறுபது பேருக்கு மேல் தேர்வு செய்யப்பட்டதாய் அறிவித்தார்கள். சரவணனின் பெயர் அதில் நாற்பத்து இரண்டாவது இடத்திலோ, முப்பத்து ஆறாவது இடத்திலோ இருந்ததாக நினைவு.
போர்க்களத்தில் நிற்கிற தன்னந்தனியான படை வீரனைப் போல, உடம்பு தொப்பலாக வியர்க்க, அவன் நின்ற கோலம், ஆண்டு பலவாகியும் என் அடிநெஞ்சில் அப்படியே பசுமையாகப் பரவிக் கிடக்கிறது. பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் அவனும், அப்படிப் பேசுவதற்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவே இல்லை. வேறு யார் பேசுவதைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு எனக்கும் கிட்டவில்லை.
என் தோழமை சற்றே வெறி நிரம்பியது. கொஞ்சுவதும் கோபிப்பதும் ஒரே மாதிரியான உரிமையை அல்லது உரிமை மீறலை என்னை அறியாமல் காட்டிவிடுவேன். அடுத்த சுற்றுக்கு கால்மணி நேரம் இருந்தது. நான் வேகவேகமாக வெளியே ஓடிப்போய் பெட்டிக்கடையை தேடினேன்.
அவன் ஏதோ ஒரு வெறியில் உழல்வதை மேடையை விட்டு வரும்போதே கவனித்துவிட்டேன். கீழே அமர்ந்து அடுத்த சுற்றுக்கான செய்திகளைக் குறிப்பெடுத்த காகிதத்தை மடித்து பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டு இரண்டு சிகரெட்டையும் வெட்டுக்கிளி தீப்பெட்டியையும் வாங்கிக் கொண்டு அரங்கத்திற்குள் நுழைந்தேன். அரங்கத்தின் கழிவறை அமைந்திருந்த இடத்திற்குப் பின்பு ஒரு மரம் இருந்தது. அந்த மரத்தின் மறைவில் நின்றுகொண்டு விழா ஏற்பாட்டாளர்கள் சிகரெட் புகைத்ததைப் பார்த்தபடியால், சரவணனனை அவ்விடத்திற்குக் கூட்டிக்கொண்டு போய் புகைக்கச் சொல்லி சிகரெட்டைக் கொடுத்தேன். சரவணனுக்கு அது பிடிக்கவில்லை. எத்தனை நெருக்கமான நட்பு என்றாலும், இதுமாதிரியான அன்பை நான் காட்டுவதில் அவனுக்கு விருப்பம் இருந்ததில்லை.
'எனக்காக · எதற்கு சிகரெட் வாங்கின?, நான் போய் வாங்கிக்மாட்டேனா? இனிமே இப்படிச் செய்யாத...' எனச் செல்லமாய் கடிந்து, சிரித்துக் கொண்டான்.
பின் புகையின் இடையில் அடுத்த சுற்றுக்கான தயாரிப்பு பேச்சு. முதல் சுற்றில் அவன் கைகளை அதிகமாக ஆட்டிப் பேசிய விதத்தை மேற்கோள் சொல்லும்போது சிற்சில இடத்தில் தவறியதையும் குறிப்பிட்டு திருத்திக் கொள்ளச் சொன்னேன்.
என் பெருமிதத்தை விடவும், சரவணன் நான் கூறும் திருத்தங்களில் அதிக கவனம் செலுத்துவான். இரண்டாவது சுற்றில் ஏறக்குறைய பலபேர் பின்வாங்கி ஓடத்தொடங்கினார்கள். இரண்டாவது சுற்றிலும் நம்பிக்கை தூண்டிலில் மீன்களை அள்ளிவந்தான் சரவணன். இரண்டாவது சுற்றில் பதினேழு பேர் மட்டுமே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்கள். அதிலும் சரவணனின் பெயர் இருந்தது. மீதமிருக்கும் சிகரெட்டையும் புகைக்க ஆசைப்பட்டான். மரத்தடிக்குப் போனோம்.
'பதினேழு பேரில் ஆறுதல் பரிசாவது கிடைக்காமலா போகும்? ஐநூறு ரூபாயுடன்தான் திரும்புவோம். பதற்றம் அடையாதே...' என்றான்.
சிரித்துக் கொண்டேன்.
உணவு இடைவேளை. விழா ஏற்பாட்டாளர்களே உணவுக்கும் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். எனக்கு இதுவே போதும் போலத்தான் தோன்றியது.
மூன்றாவது சுற்று பத்மஸ்ரீ கமல்ஹாசன் முன்னிலையில் நடைபெறும் என்றார்கள்.
'சார், வந்துடுவாங்க... சாரைப் புகழ்ந்து பேசினா பரிசு கிடைக்கும்னு நினைக்காதீங்க... சாருக்குப் புகழ்வது அறவே பிடிக்காது' என்று பத்ரி அரங்கத்தில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அனைவருக்கும் பொதுவான குரலில் முழங்கிவிட்டு சரவணன் அருகில் வந்து தோளை தட்டிவிட்டுப் போனார். நான் திருமதி நாசரின் முகபாவனையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். குறிப்பாக சரவணன் பேசும்போது அவர்கள் முகத்தில் எனனென்ன சம்பாஷனை பரவுகிறது எனக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். பதினேழு பேரில் முகத்திலும் அப்படியொரு பதற்றம், நடுக்கம், லேசான தவிப்பு, வெளிசொல்ல முடியாத வெறி உணர்வு.
கூட்டம் 'ஹோ'வென அலறி எழுந்தது. கலைஞானி வந்துவிட்டார். 'ஆழ்வார்பேட்டை ஆண்டவனே' எனக் கூட்டம் பெருங்குரலெடுக்க, கமல்ஹாசன் மெல்லிய கோபத்தோடு அவர்களைப் பார்த்து 'வேண்டாம்' என்பதுபோல சைகை காட்டினார். கூட்டம் அமைதியானது.
இறுதிச் சுற்று ஏகத்தடபுடலாக ஆரம்பமானது. ஒருவர் ஒருவராகப் பேசப்பேச, கைத்தட்டு அரங்கமே இடிந்துவிடும் அளவுக்கு இருந்தது. ஆரவாரம்.
இறுதியாக சரவணன், சரவணனுக்கு பயமும் தெளிவும் ஒருசேரக் கலந்துவிட்டது. பிடிவாதமான தைரியத்தோடு பேசத் தொடங்கினான்.
'மனிதநேயம் மாண்டுவிட்டதா?' என்பதுதான் இறுதிச்சுற்றுக்கான தலைப்பு.
அந்த மாதத்தில் முதல் வாரத்தில் பத்திரிகைகளில் தானு என்ற பள்ளிச்சிறுமையைப் பற்றி செய்திகள் வெளிவந்திருந்தன. அந்தச் சிறுமியின் ஆசிரியர் சாதி சொல்லி திட்டியதாகவும், கண் காயப்படும் அளவுக்கு தாக்கியதாகவும் பத்திரிகையில் செய்திகள் பரபரப்பாக இருந்தன. அது நிமித்தம் ஒவ்வொரு கட்சியும் அறிக்கை வெளியிட்டு ஆசிரியரைக் கண்டித்திருந்தன. கமல்ஹாசன் நற்பணி மன்றம் சார்பாக அச்சிறுமிக்கு உரிய ஆறுதலும் கண் சிகிச்சைக்காக தொகையும் வழங்கப்பட்டதை சரவணன் பேச்சில் இடையே குறிப்பிட்டான்.
மேத்தா ஒரு இடத்தில் சொல்கிறான். பாரதி ஒரு இடத்தில் சொல்கிறான். தணிகைச்செல்வன் ஒரு இடத்தில் சொல்கிறான். தாஸ்தாஒஸ்கி ஒரு இடத்தில சொல்கிறான் என மேற்கோள் மழையாகப் பொழிந்துவிட்டு, மனிதநேயம் மாளாது, மாண்டால் பூமி வாழாது என்றான். அரங்கம் சரவணனுக்கு கைதட்டவே இல்லை. அவன் பேசிய தொனி கைதட்ட மறந்து கூட்டத்தின் கைகளைக் கட்டிப்போட்டுவிட்டன போல!
இறுதியாக கமல் பேசும்போது, முழுதுமாக சரவணனை ஒட்டியே பேசினார். பிரபல கவிஞர்களை படைப்பாளர்களை ஒருமையில் பேசியதைக் குறிப்பிட்டு, 'அன்பு கூடினால் மரியாதை குறைந்துவிடும். நெருக்கம் அதிகமாக வேண்டுமானால் நேயம் முக்கியம்' என்பதுபோல பேசியபடியே பின் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த சரவணனை உற்சாகத்தோடு பார்த்தார். சரிதானே சரவணன்? என்றும் இரண்டொரு இடத்தில் குறிப்பிட்டார்.
கூட்டம் மொத்தமும் சரவணனைக் கொண்டாடியது. பின் பரிசுப் பட்டியலை திருமதி நாசர் அறிவிக்கத் தொடங்கினார். ஆறுதல் பரிசு பெறுவோரில் சரவணன் பெயர் வரவில்லை. இரண்டாம் மூன்றாம் பரிசு பெறுவோர் பட்டியலிலும் சரவணன் பெயர் வரவில்லை. சரவணன் முகம் இருண்டு போனது. எனக்கும் சோகம் கவ்வத் தொடங்கியது. என்னைப் பார்த்து 'ஒ.கே. வா போகலாம்...' எனக் கையைப் பிடித்து இழுத்தான். நானும் எழுந்து வாயில் வரை போனேன்.
அந்நேரம் பெரிய கைதட்டலுக்கு இடையே, 'முதல் பரிசு இரா. சரவணன்' என்று அறிவித்தார்கள். மெய்யாகவே பறப்பதுபோல் இருந்தது. சுளையாக ஐயாயிரம் ரூபாய் கிடைக்கப் போகிறது. ஊரிலிருந்து சென்கைக்கு வரும்போது கூட இத்தனை ஆயிரத்தைக் கொடுத்து அனுப்ப எங்கள் குடும்பங்களுக்கு இயலவில்லை. ஆனால் சமூகம் எங்களைக் காப்பாற்றிவிட்டது.
மாலை கடற்கரையை ஒட்டி அமைந்துள்ள அண்ணா ஆடிட்டோரியத்தில் பரிசளிப்பு விழா என்று அறிவித்தார்கள். பத்ரி ஓடிவந்து சரவணனை இறுகத் தழுவினார்.
'வாழ்த்துக்கள். பெரிசா வருவீங்க... வாங்க...' என்றார். அவர் காட்டிய பிரியத்தின் விலை அன்றைக்கு ஐயாயிரம் ரூபாய். நினைக்க நினைக்க பெருமிதமும் உற்சாகமும் கூடும் சம்பவமாகவே அது எனக்குப் படுகிறது. எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் இந்த வாழ்வை மிகச் சாதாரணமாக எதிர்கொண்டுவிட முடியும். தேவைக்கேற்ப பணமும் புகழும் வசதியும் வந்துவிடும். நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றே ஒன்றுதான். உழைப்பு! இடையிராத உழைப்பு! செல்லும் திசை நோக்கிய தெளிவான உழைப்பு!
மாலைதான் விழா என்றாலும் போவதற்கு எங்களுக்கு வேறு இடம் இல்லாததால், கடற்கரைக்கே போய்விடுவோம் என நடந்துபோய் கடல் ரசித்தோம்.
கைக்காசு மீதம் பத்து ரூபாய் அறுபது காசு இருந்தது. அதனால் ஆட்டோவிலோ பேருந்திலோ போகவேண்டாமென பேசிக் கொண்டே நடந்தோம். கடும் வெயிலும் எங்களைச் சுடவே இல்லை.
இடையில் இரண்டொரு பிச்சைக்காரர்களுக்கு தானம் செய்தோம். அதான் ஐயாயிரம் ரூபாய் வரப்போகிறதே... வேறென்ன கவலை!
விழா மேடை சந்தோஷம் அளித்தது. சரவணனின் பெயர் அழைக்கப்பட்டது. சரவணன் கையில் கவரை வாங்கியதும், நான் இருக்கும் திக்கை நோக்கிப் பார்த்தான். அந்தக் கூட்டத்தில் அவன் கண்கள் என்னை மட்டுமே தேடின. அவனுக்கு விழுந்த கைதட்டல்களில் என் கைதட்டல் மட்டுமே அவனுக்கான, அவனுக்குத் தெரிந்த கைதட்டல்.
மேடையை விட்டு இறங்கியதும், கையில் கவரோடு என்னை வெளியே கூப்பிட்டான். உடனே கவரைப் பார்க்கும் ஆர்வம். திறந்து பார்த்தால், ஐயாயிரம் ரூபாய்க்கான காசோலையை 'அக்கவுண்ட் பே' என்ற வகையில் கொடுத்திருந்தார்கள். ஐயாயிரம் இருந்தும் அக்கவுண்ட் இல்லாத எங்களுக்கு கைக்கு எட்டியது வாய்க்கு எட்டாதது போலிருந்தது. எனினும் மகிழ்ச்சி பொங்க கூட்டம் முடிவதற்கு முன்னதாகவே அறையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினோம்.
பெரிய நம்பிக்கை, பெரிய வெளிச்சம். வாகனங்களின் நெரிசல்களுக்கு நடுவே ஒருவரையொருவர் பாராட்டி சிரித்துக்கொண்டோம்.
'சிகரெட் வேணுமா?' என்றேன். 'வாங்கு' என்றான்.
- பயணம் தொடரும்.